Jólakötturinn

Ef einhver skyldi vera í einhverjum vafa um hvernig jólakötturinn líti út, þá hef ég ekki bara séð dýrið, heldur náði ég myndum af honum.

Á meðan ég man ...

• Eins og planað var, þá fórum við Skoffínið saman til Berlínar, M'Era Luna og Lundúna í ágúst. Það var fínt. Stoppuðum stutt í Berlín en náðum samt að líta á rosa fína tælenska matsölustaðin sem við höfðum uppgötvað þar í seinustu ferð. Mælum alveg eindregið með honum.
     Á M'Era Luna var hellidemburigning fyrstu nóttina en síðan steikjandi sólskin. Að öðru leiti var fínt að vera þar. Fínar hljómsveitir, skipulag til fyrirmyndar, skemmtilegur markaður og undir tjaldinu okkar vorum litlar mýslur í holunni sinni.
     London var versla, söfn, góður matur, söfn, rölta, versla, Camden, söfn, góður matur, labba um, Camden, smá bjór, söfn og Slimelight.
• Ég dundaði mér við það í kvöld að fara í gegnum allar bloggfærslur hér og merkja þær með "labels" (Helvítis lygi. Ég byrjaði bara á þessu án þess að klára. Geri það seinna).
• Skólinn er byrjaður aftur (og það eru strax að nálgast próf) ...(nánar seinna)
• Er að skipta um vinnu ...(nánar seinna)
• Er á leið til Finnlands yfir jólin ...(nánar seinna)
• Soðin fiskur í kvöldmat. Kisumstrákum þótti það vera om nom nom nom
• Kötturinn sem fékk heimili hér um seinustu jól er fyrir löngu hættur að vera kallaður Púki. Hann heitir Ófeigur.

Ýmislegt smávægilegt.

• Það var gaman í Köben. Fórum tvisvar í Tívolí. Yay!!.
• Það verður ekkert af flutningum. Allavega ekki í bili. Nenni ekki að flytja. Hættur við að selja íbúðina fyrr en ég er búinn að færa baðherbergið þannig að hægt sé að skrá hana sem íbúð.
• Er að fara til Berlínar, M'Era Luna og London í ágúst.
• Loðmundur er langt kominn með að verða kominn með "Ljónaklippingu". Það byrjaði á að ég var stöðugt að rekast á flóka í feldinum sem ég klippti í burtu og það leiddi til þess að ég fór að klippa meira til þess að hann væri ekki bara með e-h óreglulegar skellur.

Þarna gabbaði ég hann.

Það er búið að vera hægara sagt en gert að koma Loðmundi til dýralæknis í árlegu bólusetninguna. Í hvert skipti sem ég panta tíma hjá Dagfinni, þá hefur hann passað vel upp á að láta ekki sjá sig um morguninn.
   En í þetta skiptið lék ég á hann. Ég pantaði tíma eins og venjulega. Svo þegar kom morgun og kötturinn hvergi sjáanlegur þá hringdi ég í dýralækninn og afpantaði. Þannig að þegar ég svo gerði mér ferð aftur heim í hádeginu taldi dýrið sig vera sloppið enn einu sinni og álpaðist til að koma á móti mér, mjálmandi um að fá að komast inn í mat og drykk. Ég hleypi honum inn en hann er varla sestur að snæðingi þegar ég hef samband við Dagfinn til að tékka á því hvort það sé ekki í lagi að mæta strax til þeirra. Lokka svo skepnuna inní búr og þramma svo af stað. Loðmundur fékk þar sína sprautu og ormalyf en var ekkert ánægður.

Annars er það í fréttum að við Skoffínið erum á morgun að skreppa til Köben í fimm nætur og að ég sé mjög hugsanlega að selja íbúðina. Er kominn með augastað á nýrri á Njálsgötu. Ef af því verður, þá verðum við Skröggur nágrannar. :D

9 líf kattarins

Síminn hringdi í morgun (föstudag). Það var Skoffínið að tjá mér að köttur nefndur Púki hefði rétt sloppið við að vera lógað. Hefði verið búinn að fá fyrri sprautuna þegar hún kom askvaðandi og bjargaði honum frá seinni sprautunni, þeirri banvænu.
Hún er nefnilega að vinna hjá Kattholti og hafði sagt mér ögn frá sumum skjólstæðingum sínum. Sérstaklega þeim karaktermeiri sem væru kannski ekki að höfða eins vel til fegurðarskyns fólks sem kæmi að leita að litlum sætum kettlingum. Þar hafði borist til tals að henni þætti synd með Púka, hann væri svo indæll og góður en væri samt búinn að vera svo lengi hjá þeim. Taldi ég það koma til greina að ég skoðaði hvort ég gæti tekið hann að mér. Áhuginn væri allavega til staðar.
Nú var kominn tími til að taka ákvörðun. Búið væri að bjarga honum en það þýddi að ef ég vildi fá hann, þá þyrfti ég að koma að sækja hann strax í dag.

Í stuttu máli, þá er litla greyið nú sofandi undir rúmi hjá mér en Loðmundur er í einhverri fýlu, lengst út í horni ofan á skáp. En það lagast vonandi þegar þeir kynnast betur.

Fiskur á diskinn minn.

Jæja. Var búinn að sækja vænt ýsuflak - frosið - úr frystihólfinu. Setti það í vatn ofan í pott sem ég lagði á eldavélina til að leyfa því að þiðna. Hugsaði mér gott til glóðarinnar að geta eldað fisk handa okkur Loðmundi (Vel á minnst, ef einnhver sér Skrögg, þá er alveg kominn tími á að koma aftur heim). Skokka niður með þvott í vélina. Skrepp út í búð eftir karöflum með fiskinum. Ákveð þegar ég kem aftur að nota tíman og moka snjó af stéttinni. Mæti Loðmundi úti og hleypi honum inn. Moka snjó. Geng ánægður aftur inn eftir vel unnið verk. Lít á tóman pottinn á eldavélinni...
Bíðum nú við. Eitthvað er ekki eins og það á að vera.
Lít inní stofu og sér það hálfétið fiskflakið á gólfinu og ferfættur sökudólgur sleikjandi út um. Fiskurinn endar í ruslinu og kötturinn út í kuldanum. Fuss og svei. Og ég sem hafði auk þess keypt handa honum kisumat, blautmat eins og honum þykir svo góður.

Er samt byrjaður að vorkenna ögn greyinu. Hann gerði sér náttúrulega ekkert grein fyrir því að ef hann hefði beðið ögn, þá hefðum við báðir fengið soðinn fisk og hann blautmat að auki. Spurning að hleypa honum aftur inn bráðlega.

Andvarp.

Ótrúlegt hvað maður kemur littlu í verk með malandi kisuling sofandi í fanginu. Það er samt skárra en að hafa glaðvakandi kisuling í fanginu, skyggjandi á skáinn og hlammandi sér á lyklaborðið.

Bölvaður klaufaskapur.

Alveg er það ferlegt hvað maður getur stundum verið mikill endemis klaufabárður. Hvað þá þegar það svo bitnar á öðrum en manni sjálfum. Að maður tali nú ekki um það þegar það bitnar á grei litlu málleysingjunum sem maður ber ábyrgð á.
    Málið að þessu sinni er að blessuð litla sálin, hann Loðmundur, er búinn að vera með endalaust mikið af flóka síðan han þurfti að vera með kragan um daginn. Ég er búinn að ætla að fara með hann í klippingu en gæludýraklipparinn sem mér var bennt á er víst í Hafnafirði og maður hefur takmarkaðan tíma í svoleiðis langferðir. Því hef ég notað tækifærið öðru hvoru þegar hann er að kúra upp við mig til að grípa snöggvast skæri og losa hann við einn og einn flóka í einu. Þrátt fyrir brölt og smá mótmæli að hans hálfu hefur það gengið ágætlega. Þar til nú.
    Nú var ég að taka eftir að í gær tókst ekki betur til en að skærin fóru ögn of djúpt og skildu eftir sár. Vondur, vondur kisupabbi.
    Sem betur fer virðist það ekki vera neitt djúpt og ætti því ekki að vera mjög alvarlegt. Samt betra að fylgjast vel með hvort þörf sé á ferð til Dagfinns.
    Þrátt fyrir þetta er litla krúttið, malandi, að nudda sér upp við mig til að þiggja klapp og strokur.

Kisulingar - lifandi og teiknimynda.

Fyrst þegar ég var að taka upp á því að hleypa kisulingunum út var ég að hafa smá áhyggjur af því hvernig þeim ætti eftir að ganga af vinna sér inn viðurkenningu í samfélagi hverfiskattanna. Hvort þeir yrðu jafnvel lagðir í einelti af stóru grimmu útigangsköttunum. Ekki minnkuðu áhyggjur mínar þegar Loðmundur særðist í átökum.
    Því var það vist ánægjuefni og gerði mig smá stoltan það sem ég sá um daginn. Ég var á leið í skóla þegar ég tek eftir Loðmundi eitthvað að skottast á stéttinni. Er ég labba nær tek ég betur eftir því að hann horfir stíft upp á garðhliðið í næsta garð og verður því litið upp. Þar situr stór, bröndótt kattarhlussa og er eitthvað að tjá sig við Loðmund. Tekur Loðmundur þá á rás og stekkur upp í átt að kvikindinu sem hrekkur við og leggur á flótta. Ótrauður heldur Loðmundur á eftir honum, rekur á eftir honum í gegnum allan næsta garð og yfir næsta grindverk. Eftir stendur stoltur kisupabbi, fullviss um að kisulingarnir sínir séu sko greinilega að plumma sig í þjóðfélagi katta.
    Verst hvað þeir skuli vera tregir við að læra að varðandi útivist þeirra þá gildir sú regla að einu sinni á dag fara þeir út, saman. Og einu sinni á dag fá þeir að koma aftur inn, saman. Þegar ég ákveð að þeir eigi að fara. Kannski það sé vegna þess hve linur ég er við að framfylgja þeirri reglu. Gæti það nokkuð verið? Hmmm.....
    Úr því að minnst er á kisulinga, þá rakst ég á æðisleg teiknimyndakisurassgöt. Hér koma nokkur dæmi:

Þetta er fyndið, en þetta er nokkuð sick.
Hahahaha...
Hmm... Heimspekilegt.
Bwhaahahahahahaha....
Æ, æ. Óheppnir.

Lazarus :S

Blah.

Einmitt þegar ég ætla að taka mig á og hef meira en nóg að gera þá veikist ég. Æðislegt.

Jæja, lítið við því að gera annað en að sofa og hanga á netinu. Þurfti þó fyrst að stelast út því kattamaturinn kláraðist í gær. Ekki mega kisulingarnir mínir svelta.

Af hátterni katta

Í þessum rituðu orðum sit ég og fylgist með ketti einum, nýkomnum inn úr rigningunni. Eins og katta er siður þegar þeir eru blautir, er hann að sleikja sig hátt og lágt.
Þetta væri nú ekki í frásögur færandi ef ekki kæmi til að þetta hátterni hans er ekki að hafa tilætluð áhrif. Svo vill nefnilega til að þessi tiltekni köttur, Loðmundur Skuggi að nafni, er með plastkraga einn voldugan um hálsin sem kemur í veg fyrir að tunga hans nái að snerta feldinn og er hann því eins blautur og fyrir. Ástæða fyrir veru þessa kraga er sú að í seinustu viku lenti hann í átökum við annan kött sem líklegast hefur talið Loðmund vera inn á sínu yfirráðasvæði og að þess vegna hafi þurft að reka hann á brott. Út úr þeim átökum gekk Loðmundur með sár á líkama. Til að byrja með var sárið falið undir feldinum og tók eigandi hans því ekki eftir neinu öðru en einhverju sem virtist einfaldlega vera smá sakleysislegur og klístraður hárflóki. En nokkrum dögum seinna kom í ljós eitt ljótt og gapandi bitsár á baki. Þegar svo í þokkabót fór að vella út gröftur var farið til Dagfinns að plástra saman kisugarminn. Það gekk ekki betur en að kjánaprikið var búið að rífa heftin úr sárinu strax sama kvöld og því dugðu engin önnur ráð en að setja kraga um háls hans svo sárið fengi að vera í friði.
Til að byrja með var hann frekar fýldur á svip en virðist vera búinn að jafna sig að frátöldu að hann virðist vera eitthvað lítill inn í sér og hefur því þörf fyrir að nudda sér upp við eigendan, kúra upp við hann og láta klappa sér. Sérstaklega virðist hann hafa gaman af að láta klóra sér bak við eyrun, sem er skiljanlegt þar sem hann er nú ófær um að sjá um það sjálfur.

Póstur tvö

Eins og glöggir lesendur hafa ef til vill tekið eftir hefur einhver ritstífla hrjáð mig. Við þá sem hafa furðað sig á því og jafnvel kvartað og kveinað hástöfum hef ég þetta að segja: Þetta er óskup eðlilegt og jafnvel það sem við var að búast þegar ég á í hlut.

Í öðrum fréttum þá byrjaði skólinn víst í seinustu viku. Ég þarf að fara að drífa mig í að tékka á því betur. Einhverra hluta vegna eru fyrirlestrar enn hafðir fyrir hádegi.

Kettirnir virðast hafa það gott. Þeir fá stundum að fara út en hafa ekki notað tækifærin til að strjúka sem lofar góðu. Ég hlýt þá að vera að gera eitthvað rétt í uppeldi þeirra.

Í gær gerðust þau undur og stórmerki að þegar ég fór en einu sinni í IKEA® að þá kom Skoffínið með í ferðinna. Á dauða mínum átti ég von en ekki þessu. Ég hélt að nú gæti ekkert lengur komið mér á ófart en þá gerist það seinna um kvöldið að Skoffínið viðurkennir að hafa skemmt sér dável (ekki neita þessu, ég er með msn-færslur sem sanna mál mitt).

-----------------------

Viðbót:
Þess má geta að guðlega þjóðnornin var svo elskuleg að ekki bara koma með okkur og halda okkur félagsskap, heldur auk þess þá sá hún um að keyra okkur fram og tilbaka.