Jólakötturinn

Ef einhver skyldi vera í einhverjum vafa um hvernig jólakötturinn líti út, þá hef ég ekki bara séð dýrið, heldur náði ég myndum af honum.

Er ekki alltaf allt spurning um viðhorf?

Syndsamleg skemmtun.

Syndabælið Sinfest á nú oft sína góðu punkta. Ég hef sérstaklega gaman af hundinum og kettinum. Samtölin við guð, englarnir hans, "fan-boy"-ið hans og kristlingarnir eiga líka sína góðu spretti. Djöfullin sjálfur og "fan-boy"-ið hans geta stundum verið djöfulli fyndnir. Svo má heldur ekki gleyma heimspekilegum vangaveltum og þegar Slick og Monique taka fyrir samskipti kynjana.
    En því miður koma fyrir tímabil þegar Sinfest annaðhvort missir sig í súri, ófyndni dellu eða þá að höfundurinn virðist lenda í einhverri ferlegri ritstíflu með þeim afleiðingum að maður fær ekki sinn daglega skammt af Sinfest.

Kisulingar - lifandi og teiknimynda.

Fyrst þegar ég var að taka upp á því að hleypa kisulingunum út var ég að hafa smá áhyggjur af því hvernig þeim ætti eftir að ganga af vinna sér inn viðurkenningu í samfélagi hverfiskattanna. Hvort þeir yrðu jafnvel lagðir í einelti af stóru grimmu útigangsköttunum. Ekki minnkuðu áhyggjur mínar þegar Loðmundur særðist í átökum.
    Því var það vist ánægjuefni og gerði mig smá stoltan það sem ég sá um daginn. Ég var á leið í skóla þegar ég tek eftir Loðmundi eitthvað að skottast á stéttinni. Er ég labba nær tek ég betur eftir því að hann horfir stíft upp á garðhliðið í næsta garð og verður því litið upp. Þar situr stór, bröndótt kattarhlussa og er eitthvað að tjá sig við Loðmund. Tekur Loðmundur þá á rás og stekkur upp í átt að kvikindinu sem hrekkur við og leggur á flótta. Ótrauður heldur Loðmundur á eftir honum, rekur á eftir honum í gegnum allan næsta garð og yfir næsta grindverk. Eftir stendur stoltur kisupabbi, fullviss um að kisulingarnir sínir séu sko greinilega að plumma sig í þjóðfélagi katta.
    Verst hvað þeir skuli vera tregir við að læra að varðandi útivist þeirra þá gildir sú regla að einu sinni á dag fara þeir út, saman. Og einu sinni á dag fá þeir að koma aftur inn, saman. Þegar ég ákveð að þeir eigi að fara. Kannski það sé vegna þess hve linur ég er við að framfylgja þeirri reglu. Gæti það nokkuð verið? Hmmm.....
    Úr því að minnst er á kisulinga, þá rakst ég á æðisleg teiknimyndakisurassgöt. Hér koma nokkur dæmi:

Þetta er fyndið, en þetta er nokkuð sick.
Hahahaha...
Hmm... Heimspekilegt.
Bwhaahahahahahaha....
Æ, æ. Óheppnir.

Uppskrift dagsins: Viðbrennt pasta

Ég varð svangur í gærnótt og ákvað að malla eitthvað. Af einskærri slyssni rambaði ég á að útbúa hinn víðfræga rétt, viðbrennt pasta. Hér læt ég fylgja með uppskriftina svo aðrir geti einnig notið hennar.

handfylli pasta
smásletta ólífuolía
sjávarsalt
vatn
einhversskonar pastasósa (skiptir ekki máli hvernig sósa svo lengi sem ekki þarf að standa yfir henni á meðan hún er að malla)

Setjið vatn í pott og hafið það í minni kanntinum. Setjið pottin á mesta hita. Á meðan beðið er eftir að suða komi upp skal fara í næsta herbergi og dúlla sér eitthvað á internetinu þannig að örrugt sé að vatnið sé búið að minnka eitthvað í pottinum þegar maður tekur eftir að suðan sé komin upp. Skellið olíunni, saltinu og pastainu úti og lækkið hitan undir. Nú er fínt að nota tíman til að baufast eitthvað við pastasósuna og leyfa henni svo að malla. Á meðan sósan er að malla skal yfirgefa eldhúsið en á ný til að fara á vit internetsins. Á leiðinni út skal hækka ögn undir pastainu. Þegar einkennileg lykt úr eldhúsinu nær að draga athygglina frá internetinu er rétturinn að verða tilbúinn. Nú skal hafa snör handtök, rjúka af stað inní eldhús, kippa viðbrenndu pastainu af hellunni og undir kranan í vaskinum þar sem smá vatni er bætt út í til að bleyta ögn upp í því. Bætið sósunni út á og njótið vel.